Alpe d’HuZes – 5 juni 2014

Ook de Trillende Spaken waren 5 juni jl. vertegenwoordigd op de Nederlandse berg in Frankrijk. Maar liefst vijf leden trotseerden deze berg samen met Team Maasdriel. Hoe voelt het nu om aan dit bijzondere evenement mee te doen? Hieronder zal ik proberen een kleine impressie te geven van deze zware, emotionele en vooral zeer bijzondere dag. Een dag waarbij de bagage van elke deelnemer voelbaar is.

02:00 uur: de wekker gaat, nog even koolhydraten stapelen, kleren aan en met de fiets naar beneden. (Gelukkig was daar Wim G met zijn bus die de eerste afdaling erg comfortabel maakte.)

04:00 uur: aan de start verschijnen, het is nog donker, duizenden mensen zijn klaar om te gaan fietsen of lopen. De kaarsjes branden al op de berg, wat een prachtig gezicht. Bibberend samen aftellen tot het startsein wordt gegeven, want van 0,3 graden krijg je het niet warm. (Laten we het nog maar niet hebben over de -1 graden op de berg.)

04:30 uur: het startsein klinkt. Het gaat nu echt beginnen, de eerste bocht komt in zicht!
De eerste twee beklimmingen verliepen soepel, mijn dochter vroeg zich af of ik wel had gefietst. Dan beklimming drie, de berg lijkt ineens wel erg veel gegroeid tegenover het jaar daarvoor. Ineens is het 33-34 graden in het dal, je lichaam lijkt de weg ook even kwijt te zijn. Opgeven is geen optie, maar afzien hier toch echt wel. Die berg is zwaar en je benen zijn loodzwaar, maar het gejuich van de mensen langs de weg, je naam die door toeschouwers wordt geroepen, het drinken en de sponzen die worden aangereikt, samen met al die anderen, machtig mooi! De vierde ronde dan maar op advies van Wim G de hartslag onder de 150 houden en proberen 10 hartslagen rustiger te fietsen op advies van Johan H. Bocht naar bocht komt eraan, de ene bocht nog steiler dan de andere. Die vijfde keer moest er komen en daarbij had ik veel steun van mijn vrouw toen we deze laatste ronde samen fietsten. Ik was total loss en die berg stond er nog steeds. Met de finish in zicht haal je er dan nog de laatste krachten uit en wat een niet te beschrijven moment om daar bovenop de Alpe d’Huez over de finish te komen. Aan de zijkanten enorme stromen met toeschouwers, muziek, Bea & Betty en een geweldig gevoel! Missie volbracht! (Petra zou ons voor gek verklaren..)

Bloed, zweet en tranen, opgeven is geen optie! Ik heb genoten!

Groeten,
Martien van Osch