WTC Tocht
Het was zondag 13 september en nu waren wij aan de beurt om naar onze Belgische vrienden te gaan waar we een gezamenlijke tocht zouden gaan fietsen. Het bestuur had dan wel een mailtje rondgestuurd en diverse keren, tijdens onze tourtochten, bekend gemaakt wat de plannen waren, maar toch waren het slechts zeven leden die interesse hadden om naar WTC Amerika te gaan. Niet getreurd dan gaan we maar met zes mannen en één vrouw.
Corry, Mark, Johan, Willem, Adrie, Gerrit en Sjef. Het is altijd zoeken in Bornem waar we moeten zijn, dat was al de eerste keer en het was nu ook weer zoeken. We moeten toch maar eens een plattegrond van Bornem meenemen want de nieuwste TomTom in de auto van Adrie wist het ook niet meer.
Om negen uur konden we vertrekken voor een tocht van ongeveer 125 km door het pajottenland richting “De Muur” van Geraardsbergen. Voor enkele van ons zou het de eerste keer zijn dat ze dit obstakel zouden beklimmen en voor de andere al de zoveelste keer dat ze die puist op zouden gaan. Maar iedereen van onze groep keek er naar uit voor deze klim. Zoals ik al schreef ging de tocht door het pajottenland, maar dan moet je weten dat onze vrienden alle achteraf weggetjes wisten.
Een prachtige omgeving met een mooi glooiend landschap werd ons gepresenteerd, maar de wegen waren niet van de beste kwaliteit. Dat wil nu weer niet zeggen dat het een rotzooitje was, nee ze waren op enkele stukken vergeten dat de vorst het asfalt aangetast had, en dat je dat dan moet repareren in de zomermaanden.
Maar niet zeuren opletten en voorin blijven fietsen was het advies en dan gebeurd er niets. We zijn op diverse manieren de “Dender” overgestoken en ook hadden we verschillende passages met de HSL lijn gekruist. 
Wanneer je nog oog had voor de omgeving zag je diverse kleine sluisjes in de “Dender” welke nog steeds werken en verschillende prachtige huizen met direct er aan vast gebouwd een of ander oud versleten en onbewoonbaar verklaarde woning. Vreemd dat ze dat hier doen want het is een geen gezicht. Verder ging het weer en Geraardsbergen kwam dichterbij. “Allee, we kunne nie den muur op” ging het door de groep, en voor wij eindelijk wisten waar het overging waren we Geraardsbergen alweer gepasseerd. Er bleek een ATB wedstrijd te zijn op de muur en die was daarom afgesloten voor alle verkeer. Jammer dan maar naar de
Bosberg stelden onze vrienden vast. De Bosberg begint geleidelijk, even buiten Atembeke, op een macadamweg. Maar zodra je het bos inrijdt, wordt de klim echter steeds lastiger met naar het einde toe meer dan 10% en krijg je iets wat voor kasseien moet doorgaan voor de wielen. De weg is er, vooral aan de rechterzijde, erg slecht. Probeer, wanneer er geen verkeer is, het midden van de brede weg te houden. Bovenop de top kan je in het café nagenieten. Vanaf de Kapellestraat, is de Bosberg 1,5 km lang. Over deze afstand overbrug je 67 hoogtemeters. Het gemiddelde stijgingspercentage van de klim is daarom ook maar 5 %. We hebben nog diverse klimmen gehad waar ik de naam niet meer van weet. Dan was er de pauze, met z’n alle een café naar binnen en dan komen de broodtrommeltjes voor de dag. Ja, ik heb zelfs een grote, zeg maar hele grote, pint gezien die met veel liefde werd opgedronken. Via diverse andere wegen zijn we weer terg gekeerd in Bornem waar het bier alweer koud stond. Na wat gedronken te hebben zijn we in de plaatselijke sporthal gaan douchen en werden we naar hotel “De Nootenboom” gebracht waar na weer enkele biertjes een heerlijk dinertje werd geserveerd.
Een heerlijke dag en de thuisblijvers hebben het bij het verkeerde eind gehad. Tijdens de terugweg hebben we besloten dat we hier weer terug komen want het zijn gezellige fijne mensen die Belgen. WTC Amerika bedankt voor jullie gastvrijheid en hopelijk tot een volgende keer.