Vogezenweekend 28 t/m 31 mei 2010
Nog voor de wekker afloopt ben ik al wakker. Zou ik dan toch zenuwachtig zijn voor wat er de komende dagen staat te gebeuren? Het weekend van 29 en 30 mei staat al langere tijd rood omcirkelt in de agenda: het fietsweekend van de Trillende Spaken! Meteen toen de eerste inventariserende mail van Gerard binnenkwam had ik er al zin in. Langzaamaan begon het idee te rijpen om twee passies te combineren: lekker fietsen met de club en er op de motor naar toe. En vandaag is het dan zo ver. Gisteren de fiets en kleren naar Hans in Gameren gebracht, hij stelt zijn bus beschikbaar voor het vervoer van de fietsen. Na me toch nog wat slaperig aangekleed te hebben en afscheid genomen te hebben van Hanneke, meldt ik mij even voor zessen op de motor op het plein. Het is nog rustig, alleen Johan met vrouw en kinderen en Gerard staan er. Langzaamaan komen er steeds meer mensen, handen worden geschud en de eerste grappen vliegen al door de lucht, dat belooft nog wat voor later…
Al snel wordt duidelijk dat iedereen voor zich naar Gerardmer rijdt. Ik besluit daarop om alvast te gaan. Met ruim 500 km voor de boeg is het best wel een inspannende rit op de motor, dus af een toe even stoppen om te tanken en te drinken/eten kan geen kwaad. De rit over de snelweg gaat soepel, maar helaas niet altijd droog. Af en toe valt er een stevige bui, maar gelukkig duren ze niet lang en tussendoor schijnt de zon volop. Om half twaalf draai ik de motor het parkeerterrein op van het hotel waar we de komende dagen verblijven. Ik zie nog geen auto met een Nederlands kenteken staan. Ik ben de eerste, maar ik heb mijn helm nog niet afgezet of daar komen Mark en Wendy al aangereden en direct daarop volgt Gerard. Gelukkig maar, want Gerard heeft de contacten gelegd met de eigenaar van het hotel en de kamerindeling was niet helemaal goed doorgekomen. Dit werd gelukkig snel geregeld en iedereen kon zich installeren op zijn kamer. Ik was ingedeeld bij mijn ‘roommates’ Leon en Gilbert, twee enthousiaste jonge gasten uit Rossum die er zin in hadden om er een heel leuk weekend van te maken.
Afgesproken was om nog deze middag een eerst rit te maken. De afspraak was nog niet gemaakt of de regen viel even met bakken naar beneden. Gelukkig hield het ook snel weer op en begonnen we aan de tocht naar de Col de la Schlucht (1.258 m). Halverwege de beklimming begon het toch weer te regenen en te waaien, zodat we maar wat blij waren dat dit de enige beklimming van de dag was. Met een kleine omweg kwamen we weer bij het hotel en de warme douche aan. Jan ging echter meteen door naar de fietsenmaker, want zijn fiets kraakte al vanaf de eerste meters dat het een lieve lust was. De diagnose was snel gesteld, het lager van de trapas was kapot. Gelukkig had de man tijd en zin om het te repareren en twee uur later kon Jan zijn fiets weer ophalen. ’s-Avonds hebben we ons tegoed gedaan aan het menu van de dag van het hotel. Het eten viel goed in de smaak, want alle borden gingen schoon op. Na het eten kwamen Peter en Adri de ploeg nog versterken. ’s-Middags had Peter nog een afspraak in Amsterdam, maar dat weerhield hem (en Adri) er niet van om toch naar Gerardmer te komen.
Omdat de fietsenmaker had gezegd dat de kans op slecht weer zondag wel erg groot was, werd op zaterdagochtend besloten om de route te wijzigen en iets uit te breiden. Na rijp beraad kwamen Mark en Marcel met de het voorstel om tot aan de Grand Ballon (1.424 m) bij elkaar te blijven. Daarna kon de groep gesplitst worden in een groep die via de route de crête ‘direct’ weer terug zou gaan naar Gerardmer. De andere groep zou dan via een omweg en enkele colletjes terug komen in Gerardmer. Voordat we echter op de Grond Ballon stonden, moesten echter nog wel enkele ‘lagere’ colletjes bedwongen worden. Al snel werd duidelijk dat de meesten van ons toch beter in het laagland uit de voeten kunnen op de fiets, slechts een enkeling leek er geen moeite mee te hebben. Maar uiteindelijk kwam iedereen boven, daarbij van harte aangemoedigd door de volgers in de twee volgauto’s. De spaghetti in het restaurant op de top vond gretig aftrek, de verloren calorieën werden er weer snel mee aangevuld. Zoals gezegd werd er de groep in tweeën gesplitst, Johan, Marcel, Paul en ik zouden de omweg nemen, de anderen kozen voor de meer directe route naar Gerardmer. Uiteindelijk bleek dat ‘onze’ route maar zo’n 20 km langer was, maar er zaten wel een paar leuke klimmetjes in waar we alle vier onze energie goed op kwijt konden. Het biertje na afloop hadden we zeker wel verdiend. Omdat het eten de dag ervoor goed was bevallen, werd na kort overleg besloten om ook de zaterdagavond in het hotel door te brengen en te eten wat de pot schafte. Inmiddels was wel duidelijk geworden dat het zondags behoorlijk slecht weer zou worden en ook maandag zou een regenrijke dag worden. Bij mij groeide toen het plan om niet pas op maandag, maar al op zondag met de thuisreis te beginnen. Ik had daarvoor een mooie route via leuke binnenweggetjes voorbereid. En toen het op zondagochtend inderdaad behoorlijk regende, nam ik het besluit om daadwerkelijk de groep te verlaten. Na uitgezwaaid te zijn begon ik aan mijn rit. Aanvankelijk in de regen, maar na ongeveer een half uur werd het droog en zonnig en heb ik een heerlijke dag gehad. Van Gerard heb ik begrepen dat de zon zich ook in Gerardmer van de beste kant liet zien en dat er ’s-middags nog een mooie rit is gereden en ook de volgende dag nog.
Erwin Maathuis
Willem in volle actie
Gerard bezoekt de grootste waterval
